present utrecht vijf jaar: een verslag van ons lustrum

Een supermooie taart, twee echte klusjesmannen, een stel dominees bij elkaar, 25 zakken zwerfvuil, een trompettende ex-dakloze, pannenkoeken, een wethouder en een tof slotfeest met allerlei verschillende mensen: zo zou je de allereerste lustrumweek van Present Utrecht kunnen typeren.

Ons eigen project

Een woensdag in april. Na een hoop personele wisselingen is ons team eindelijk compleet. Daar zijn we blij om en wat is een betere manier om dat te vieren dan om samen een project te doen? Daarbij leek het mij goed voor alle nieuwe teamleden om een project eens aan den lijve te ervaren. Ik heb immers al zoveel meegemaakt, dat ik nu toch wel weet van de hoed en de rand, dacht ik.

Gewapend met een stoommachine stonden we om half tien bij een gezin op de stoep. Al na een uurtje werken kwamen er vragen bij me op.  Er liep een volwassen zoon rond, die pas rond lunchtijd zijn bed uit kwam. Waarom hielp hij niet mee? Mevrouw was erg blij met onze komst en wilde daar ook graag optimaal gebruik van maken, maar waren haar verwachtingen wel reeël? Op een gegeven moment kwam haar zus een kijkje nemen, maar is zij niet deel van een netwerk, dat mevrouw kan helpen? Een paar heftige ruzies tussen zoon en moeder maakten we mee. En na een dag hard werken lieten we een huis achter met kale muren,  omdat we al het behang hadden verwijderd. Het resultaat van een dag werk: kale muren...

Ook dit hoort bij ons werk. Een ander helpen is niet altijd makkelijk. Ook reageren mensen niet altijd zoals ik fijn zou vinden. Toch geloof ik dat het goed is wat wij gedaan hebben. Misschien kon haar zoon het ook wel doen of haar zus. Misschien kon ze ook een schilder inschakelen. Ik weet het niet. Maar voor mij was het waardevol om weer eens in de schoenen te staan van onze vrijwilligers bij een project wat niet alleen een succesverhaal is. Ook is het goed geweest om deze familie te ontmoeten. Deze mensen wonen óók in Utrecht en hun manier van leven begrijp ik niet helemaal. Toch wil ik samen met hen leven in een stad, ook al is dat niet makkelijk. En wie weet hebben wij als team meer voor dit gezin betekend dan wij weten. Ik kom er nooit achter, maar ik ben blij dat ik deze woensdag bij hen op bezoek ben geweest.

Elja Dijkstra

-- Column maart
 

overpeinzingen van een fietser

Activiteit: Projecten opstarten en afsluiten
Plaats: Utrecht, van Kanaleneiland naar de binnenstad en weer terug naar Kanaleneiland, naar Transwijk, naar Overvecht, dan weer naar Kanaleneiland en weer terug naar Overvecht.
Transportmanier: Fietsend
Dag: dinsdag

“Negen projecten op een dag! Volgens mij nog net geen record, maar in mijn korte loopbaan bij Present heb ik dit nog niet eerder meegemaakt. Een groep van een bijbelschool uit Zeist laat Utrecht de zon zien (en dat is dat wel nodig op deze druilerige dag…). Stel je eens voor: precies op dit moment bakken op locatie 1 vier mensen een enorme appeltaart voor en samen met psychiatrische patiënten, terwijl op locatie 2 een alleenstaande moeder met vier dochters een gepimpt huis krijgt, terwijl op locatie 3 de binnentuin van een 55+-complex  wordt opgeknapt, terwijl er op locatie 4 geschilderd wordt bij een oude man met gezondheidsklachten, terwijl op locatie 5… Anyway, je ziet waar ik naartoe wil. Al deze mensen willen zich inzetten voor een ander. Een beetje van je tijd geven is zo waardevol!  Misschien nog wel waardevoller dan het geven van geld, of van kleren (die je vaak toch niet meer nodig hebt). Je geeft namelijk iets heel kostbaars, en je krijgt er ook nog iets voor terug: een ontmoeting met iemand die je anders nooit zou spreken, een dankbare glimlach  van een vrouw wiens leven je misschien wel hebt veranderd met je simpele verfklus of je kleine compliment. Weet je, als Presentvrijwilliger bouw je niet aan een organisatie, maar aan Gods koninkrijk. Present is niet alleen, zoals veel mensen denken, gericht op de hulpontvanger, maar vooral ook op de gever. Op de gever! Uit je comfortzone stappen en in het diepe springen kan een groot verschil maken in je leven. En: Present helpt je, gratis en voor niets,  om meer op Jezus te lijken. James Odgers, de oprichter van Besom, de ‘Engelse Present’ leerde mij pas: “Jesus is with the poor by preference”. Dus, waar wacht ik nog op??”

-- Column februari

Bellende mannen

Tooooeeett!! Als ik het Presentkantoor binnenkom, struikel ik bijna over een strategisch opgesteld tafeltje met daarop een stapel ouderwetse verjaardagstoeters. ‘Toeter voor de baas’ staat er op een briefje en ik toeter uit volle borst. Het is ‘We love the boss-week’, blijkt als ik de kamer van ‘The Boss’ binnenloop: de slingers en ballonnen aan het plafond en de appeltaart in de koelkast moeten aantonen hoe dankbaar we zijn met het werk van onze baas.

Wij als Presenters waren de afgelopen week niet de enige blije en dankbare mensen. Een nieuw fenomeen kwam op. De Bellende Man. Als Presentmedewerker ontmoet je allerlei verschillende mensen: oververmoeide vrouwen, verlegen vrijwilligers, vergeetachtige ouden van dagen, verslaafde mannen, enthousiaste jongens en alleenstaande zwangere meisjes. Maar deze week ontdekte ik dus een nieuwe soort, die mij vrolijk stemt. Studentenvereniging C.S.F.R. organiseerde dit weekend haar Stadsweekend en vijf groepen voerden hele diverse Presentprojecten uit. Er werd door de studenten geschilderd, geschrobd, gesjouwd en gespeeld met mensen die hun hulp hard konden gebruiken.  En deze week bleek hoe dankbaar de geholpen mensen waren: een man wiens huis was opgeknapt door de vrolijke studenten belde persoonlijk naar Present op om te vertellen hoe dankbaar hij was. Hij had al drie (!) jaar de verf in huis staan, maar door een overschot aan problemen en een tekort aan sociale contacten was het nog niet gelukt om zijn huis te verven. En nu waren daar zomaar die mensen die hem een paar uur lang hielpen en hem zo ontzettend blij en dankbaar hadden gemaakt: ‘Dit zal ik nooit vergeten’, vertelde hij. En lag het aan de C.S.F.R-studenten of heeft de bellende man zijn plekje definitief veroverd? Want twee dagen na het eerste telefoontje werden we opnieuw gebeld en bleek een oudere meneer wiens huis grondig was schoongemaakt zo dankbaar met de hulp van drie studentes, dat hij ze –naast zijn lovende woorden- ook een bloemetje aan wilde bieden.

De ballonnen en slingers zijn inmiddels weggehaald uit ons kantoor (met dank aan mijn schoonmakende collega), maar mijn dankbare gevoel is blijven hangen. En dan niet alleen voor mijn baas, maar vooral voor al die toffe vrijwilligers die meewerken aan onze visie en zorgen voor dankbare mensen door heel Utrecht! Bedankt!

Corinne de Vries